Het is 2 april. De afgelopen dagen heb ik lang gezocht naar de juiste antifouling.
Op de Capella zit een zelf slijpende anti-fouling van International.
Het systeem is goed opgebouwd en nog super strak maar ook hier wil ik graag de Capella de klassieke look geven. Ik speur het internet af naar een aquablauw/groene kleur. Epifanes heeft de juiste kleur en als zelf slijpende anti-fouling, Foul Away. We tapen de waterlijn af en rollen er vijf liter op. De motor krijg nieuwe olie, impeller en filters. Ook poetsen we de romp met Seapower. Glimmen doet ze nog steeds ondanks haar leeftijd. Het feit dat de romp een aantal jaren geleden opnieuw in de Awl Grip is gezet is goed te zien.
Het plan was om ook de verstaging te vervangen. Echter omdat Eeuwe het nu zo druk heeft met 240 boten te water te laten hebben we afgesproken dat dit een winterklus gaat worden net als het vervangen van railingdraad met terminals. Ook de massieve teakdeurtjes aan bakboord in de salon gaan het dit voorjaar niet worden.
De Capella wordt de loods uitgereden en gaat richting de kraan. Snel plakken we de naam op de spiegel terwijl ze op de kar staat. We hebben een lettertype uitgekozen die goed bij haar past echter de letters zijn dun en met de voorjaarswind…..gaat dat uiteraard helemaal mis. De letters scheuren en we zijn er klaar mee. Plonsen maar. Plakken we de naam er later wel op. Gek word je ervan.
Het duurt niet lang of de Capella ligt in het water en we starten de motor. Starten en lopen…top! Snel kijken we binnen onder alle luiken of er geen water naar binnenkomt. Als alles ok is en de motor een half uurtje heeft gedraaid varen we achteruit. Het is onwerkelijk om na zoveel jaar weer achter het roer te staan. Wat een goed gevoel na zoveel bloed, zweet, tranen en euro’s.
Om een zeilboot te worden moet de mast er ook nog op. De verstaging stellen we uit maar ik wil wel graag mijn nieuwe windmeter set testen. Dat kan pas als we de 20 meter lange kabel door de mast hebben getrokken en de windgever hebben geplaatst. Ik haal de oude set eraf en plaats de nieuwe. De nieuwe kabel bind ik aan de oude vast door eerst een vlechtwerk te maken met takelgaren. Deze omwikkel ik met Duck tape. Dan is het een kwestie van geluk. Voorzichtig trek ik aan de oude draad en begeleid Ida de invoer. Samen is het zo gefikst terwijl ik hier lang van wakker heb gelegen.
De week erna plaatsen we de mast en sluit ik alle nieuwe bekabeling aan. Een spannend moment. Als ik op de schakelkast alle apparatuur aanzet en de navigatieverlichting ontsteek lijkt alles te werken. Een gevoel van gepaste trots overheerst. Niet alleen de windset doet het maar ook de dieptemeter en alle overige apparatuur. Top!
Nu de mast staat kan ik ook de laatste vloerplaat op maat maken rond de mast. Wederom een uitdagend klusje wat met een beetje geluk en veel passen en meten goed lukt. Het tafel frame moet aangepast omdat de tafel smaller is geworden en de bank erachter breder. Als dat gereed is plaats in de nieuwe tafel en schuur daar waar de mast zit de stootlijst wat naar binnen. Het blad mag wederom mee naar huis om opnieuw gelakt te worden. Maar ook in de boot zit nog het nodige lak en schilderwerk.
Nu we weer in Nederland wonen denken we vaak terug aan onze fantastische tijd in Spanje. Bijna elke vakantie gaan we dan ook terug naar Marbella. Zo ook deze meivakantie. Het is een heerlijke week met zon, strand, zee en het terugzien van vele vrienden en kennissen.
Het is een aangename afsluiting van een drukke winter vol klussen en het starten van mijn bedrijf.
Sailing Capella 