Te koop! Bavaria 36 – Augustus 2013

Vandaag hebben we onze mooie Bavaria 36, de Barracuda, te koop gezet. Wel even slikken hoor, zomaar een mooi en recent schip te koop zetten waar je als gezin vele mooie herinneringen aan hebt en vele vakanties en weekenden op hebt doorgebracht. Een schip waar we ondanks veel vaarplezier minder vertrouwen in hebben als blue water cruiser. Volgens de CE keuring kan het maar wij voelen ons er niet prettig bij, dus; te koop!
Ik probeer eerst zelf te verkopen. Met de reeds opgedane ervaring met makelaars heb ik weinig vertrouwen in de meerwaarde voor de 5% commissie die tegenwoordig de norm is. Daar kan ik heel lang voor adverteren via sites als Marktplaats en Botenbank.

 

Op zoek naar een “Blue water cruiser” – September 2013

Vandaag reizen we af naar Veere, Zeeland. Oma past op de kids en Ida en ik stappen in de auto voor een ritje van ruim drie uur.  Onderweg kletsen we honderduit over onze droom, de ideale boot, hoe we haar willen uitrusten en vol verwachting rijden we met een mooi zonnetje Veere binnen. Het is een prachtig historisch stadje. De Rainbow ligt aan de steiger geduldig te wachten op een nieuwe eigenaar. Op de steiger kom ik een oude bekende tegen, de Green Saga. Een Saltram Saga 40 ft (www.greensaga.nl) die al een rondje heeft gemaakt. Al zolang internet bestaat en er websites door vertrekkers worden bijgehouden volg ik zoveel ik maar kan verwerken. De Green Saga was daar indertijd één van.

Na een vriendelijk ontvangst overvalt ons direct de teleurstelling van de staat van onderhoud van de Standfast. Oude glorie, maar vooral vergane glorie. Met een deja vu van Barracuda nr 1, onze Friendship 26 die we als eerste boot aankochten in 2000. Kort gezegd, een schimmelbak. Wel een schimmelbak met potentie overigens voor de enthousiaste klusser met een dikke portemonnee.

Na een uitgebreide rondleiding hebben we het allebei snel geschoten. Alles, maar dan ook alles moet worden aangepakt. Veel tijd en middelen hebben we (nog) niet. Enthousiasme ontbreekt het ons niet aan. Willen we een bod doen of laten we haar liggen? Tijdens onze zomervakantie hebben we op Vlieland een Standfast 40 gezien en die staat ons nog helder op het netvlies. Zo kan ze worden maar dat gaat met mijn huidige werk nog zeker jaren duren.

We besluiten “er nog even over na te denken” en rijden een beetje daas weer naar Assen. Onderweg proberen we de balans op te maken van wat we gezien hebben. Een lange opsomming van onderdelen, verfraaiingen en verbeteringen worden systematisch opgesomd. Ida en ik zitten snel op één lijn. Voor een belachelijk bod willen we haar wel hebben. Eén kleinigheidje, het schip past qua diepgang niet in onze huidige box. Ze steekt 2.25 meter en de box is 2.00 meter diep. Het weekend daarna varen we door Heeg om de diepgang naar de helling te meten. Moet wanneer we het midden aanhouden net lukken….niet ideaal. Maar wél op zee!

De dagen na het weekend probeer ik met wat handige communicatie een bodemprijs af te tasten.  De verkoper hapt direct…oeps. De Rainbow ligt namelijk al jaren te koop en de verkoper wil er graag van af. We geven aan dat we nog niet helemaal toe zijn aan een bieding en slechts aan het  aftasten zijn wat de goingprijs is. De huidige eigenaar is duidelijk geïrriteerd en teleurgesteld. Ik snap het maar zit er tegelijk niet mee. Voor zo’n project moet ik wel zeker zijn. De twijfel slaat toe. Na goed overleg besluit ik af te haken. Dit project is te groot en te kostbaar. De aanschafprijs valt mee maar als ik ga prognotiseren wat het kost zijn we 50.000 euro verder……Lekker laten liggen dus.

De aanhouder wint – September 2013

Elke avond daarna blijf ik surfen voor geschikte schepen, blogs afstruinen en veel, heel veel lezen. Ik struin jachthaven na jachthaven af op zoek naar een geschikt schip. Door mijn werk reis ik door heel Nederland en combineer vaak een bezoekje aan een jachthaven. Het blijkt in veel gevallen een teleurstelling. Niet alleen het aanbod maar zeker ook de staat van onderhoud en de inzet van de makelaars om überhaupt iets ver willen verkopen.

Op een dag mailt Joppe International met een Standfast 40 die in Zuid Frankrijk ligt. Ik bel hem en we hebben een prettig gesprek. Het schip is geheel gerestaureerd maar ligt te koop voor een vaste prijs. Het feit dat ze via transport naar NL moet houdt me een beetje tegen. Daarnaast ligt ze voor een prijs te koop die in één keer al ons budget opsnoept. Bad choice… We besluiten haar te laten liggen in Port Grimaud. Ze ziet er wel fantastisch uit.

Roadtrip naar Hamburg – September 2013

Via Reimer, een Duitse vriend van mijn broer, vraag ik botensites op die ik niet ken. Scanboat zal uitkomst bieden geeft hij aan. Na wat surfen stuit ik op de Capella, een ALC 40 van de tekentafel van Sparkman & Stephens uit 1971, volledig gerefit. Wauw, ben direct verkocht….balen. Ze hebben een gelikte verkoopsite gebouwd met goede foto’s.

Het schip ligt in Wedel nabij Hamburg. Snel kijk ik op de routeplanner en besef me dat het net zo lang rijden is naar Hamburg als naar Zeeland. We laten Reimer bellen voor wat extra achtergrond informatie en maken een afspraak voor een bezichtiging. We stappen voor de zoveelste keer met goede moed in de auto voor de volgende road trip. Het is bewolkt en grijs maar het humeur is zonnig. Ik heb een drukke week gehad en heb veel aan mijn hoofd. Even samen onderweg zijn is een welkome afwisseling. Wederom zonder kids, oma heeft nogmaals oppasdienst. Gelukkig rekent ze geen uurtarief…

Eenmaal op de parkeerplaats in Wedel wachten we tot we worden opgehaald door Tim. We zijn te vroeg en dat heeft alles te maken met het ontbreken van een snelheidslimiet in Duitsland. Heerlijk! De Capella is van twee broers.  Tim is een vriendelijke kerel en na een wandeling en een praatje over de steiger zien we ineens de Capella liggen….WAUW, in love!

Wat een prachtig schip. We zijn er stil van. Zonder nog maar aan boord te zijn geweest weet ik het zeker. Dit is haar. Eindelijk. Hiermee wil ik de wereld rond. Een blik in elkaars ogen is genoeg en ik moet moeite doen om mijn grijns te onderdrukken.
Weg onderhandelingspositie. Op de Capella is niets aan te merken. Alles is in een prima staat en er is met veel liefde en zorg op gepast. Naar mate we kritischer kijken zien we wel verbeterpotentieel maar zeker geen achterstallig onderhoud. Dat maakt de aanschafprijs ook weer relatief. Eigenlijk had ik iets anders in mijn hoofd maar uit ervaring weet ik inmiddels dat budgetten er zijn om overschreden te worden. Dat doen we voor haar dus dan ook. Ergens in mijn achterhoofd klinkt een stemmetje niet te handelen in emotie….

We drinken samen wat aan boord en in vloeiend ” Dengels” (Duits-Engels) weet Tim ons alles te vertellen over de historie en de refit. We zijn beiden onder de indruk en nemen met moeite afscheid. Tim weet ons te vertellen dat er nog een liefhebber belangstelling heeft getoond en haar heeft bekeken. Deze belangstellende heeft aangegeven in Göteborg nog een schip te willen bekijken en daarna een beslissing te nemen. Tim verzekerd ons dat we ons niet hoeven te haasten maar dat er zeker animo is voor de Capella.

We besluiten verstandig te zijn en niet impulsief te reageren door het doen van een bod. We schudden elkaars hand en nemen afscheid met de belofte spoedig contact op te nemen. Onderweg eten we een hapje en spreken de voor en nadelen door in de auto. Veel voor, weinig nadelen. De geringe stahoogte (1.90 – 1.72) vind ik een beetje bezwaarlijk. Omdat Ida iets kleiner is speelt dit voor haar minder. Met een lichte knik in de nek kan ik net staan. Gezien het feit dat we veel buiten leven en binnen eigenlijk vooral zitten of liggen is voldoende om mijn bezwaar te weerleggen. Dat flushdek is namelijk wel echt te gek en uniek.

Thuis besteed ik vele avonden op het internet om vergelijkbare schepen te vinden. Ik struin al mijn favoriete sites af maar vind niets. Ze is een unieke verschijning, one of a kind en top onderhouden.  Sparkman & Stephens zijn topdesigners van weleer en ze is gebouwd door een gerenommeerde Hollandse werf. De maat, lengte en breedte zijn goed en met een diepgang van 1.85 meter ook prima te zeilen op de Friese meren. We kunnen zelfs in Heeg blijven liggen. Tja, we hebben tijdelijk de middelen om haar aan te schaffen maar nemen wel een behoorlijk risico omdat onze huidige boot nog niet verkocht is. Het einde van het seizoen nadert en hiermee ook het koopseizoen. Wat is wijsheid?

Het risico dat ze verkocht is komend jaar is groot. Anderzijds, het is geen heel courant en gangbaar schip. Echter voor de liefhebber van klassiekers een echte headturner en wannahave!

We drinken er een borrel op, wikken en wegen en hakken de knoop door. We doen het! Ik trek de stoute schoenen aan lok ze uit om te komen tot een voorstel. Op 26 september krijg ik een keurige mail met het voorstel. Dit geeft me ruimte om wat scherper door de bocht te gaan. Ik doe ze een eenmalig tegenbod maar willen erover nadenken.

Verkocht, de duurste december ooit – 28 September 2013

Twee dagen erna komt het verlossende antwoord. Ze gaan akkoord!!! Voorwaarde is dat ze wat apparatuur verwijderen om de prijs te compenseren. Gezien het feit dat we dit initieel toch wilden vervangen hebben we een deal! Oeps!!! WAUW!!!!

Nu begint het wel echt concreet te worden. We hebben een datum en een schip (eigenlijk twee…) We spreken voor een tweede keer af wanneer ze op de kant staat. Op zondag 27 oktober spreken we af in Wedel, Hamburg bij de verkoper thuis. We ontmoeten naast Tim nu ook zijn broer en zijn gezin met kids. We hebben kinderen in dezelfde leeftijd en dat is leuk. We eten en kletsen honderduit  voordat we naar de boot gaan. Het voelt vertrouwd en ik heb het gevoel dat dit wederzijds is.

Na een heerlijke lunch is het zover. We starten de auto en rijden met spanning naar de Capella. Eenmaal aangekomen zien we haar op de bok staan met een enorme wintertent eroverheen. We stappen uit en zien de prachtige romp in al haar glorie. Ze ziet er super strak uit met een volle diepe glans. Tim en Jan weten ons te vertellen dat ze haar geschild hebben en in talloze lagen epoxy hebben gezet met gekleurde tussenlagen. We vragen ons af waar het toverbal effect voor dient maar dit blijkt een serieuze zaak. Zo weet je namelijk exact tot hoever je moet schuren om de anti-fouling weg te krijgen zonder de ondergrond aan te tasten….aha. Deutsche Gründlichkeit….

Met een ladder klimmen we op de Capella. Buiten waait het stevig maar eenmaal in de tent kunnen we bijna staan. Er is stroom en verlichting en we kijken op ons gemak rond. Het ziet er perfect uit. Jan geeft aan de winter nog veel lakwerk voor zijn rekening te nemen. Dat is zijn manier om gefaseerd en gepast afscheid te nemen van zijn grote liefde. Ons helpt hij er natuurlijk erg mee.

Wanneer we elkaar nog eens diep in de ogen aankijken besluiten we over te gaan tot het tekenen van het koopcontract. Ineens glijdt de spanning van mijn schouders. Voor Jan en Tim breekt een emotioneel moment aan. Jan schiet in tranen en ik merk dat ook Tim het niet gemakkelijk heeft. Voor mij is het vooral pure opwinding dat we een stap dichterbij ons doel zijn gekomen. Ik probeer met respect de zaken af te handelen. Na het tekenen is het zover. Ze is van ons!!!

We schudden elkaars hand, maken afspraken voor de komende winterperiode en stappen in de auto. Tim en Jan vertrekken en laten ons achter bij de Capella. Stil kijken we nogmaals naar haar. Hier gaat het allemaal mee gebeuren, een droom zeilreis rond de wereld.

Euforisch rijden we naar huis. Gefeliciteerd schat! Je hebt twee schepen…We regelen de betaling en tezamen met de reeds geplande wintersport is dit de duurste decembermaand ooit.

Sponsoring – 8 december 2013

Eeuwe en Akke komen met de kinderen een hapje eten en een borrel drinken. Insteek was een biefstuk in ruil voor een mooi zwaard van een platbodem waar ik een nautisch bureau van ga maken. Eeuwe en Akke de Jong zijn de eigenaren van de jachtwerf waar we onze boot hebben liggen. Vanaf 2000 hebben we daar een vaste ligplaats. Ondanks dat er op onze plannen voorlopig een embargo ligt vertellen we ze het toch. We zijn enthousiast en hebben er ook een belang bij. Het kan zo zijn dat we straks twee schepen in Heeg hebben en die moet je toch kwijt nietwaar. Daarnaast heeft Eeuwe goede contacten en doet het onderhoud aan onze boot. Het gesprek gaat richting sponsoring en Eeuwe geeft aan hier voor open te staan! Yes! Onze eerste sponsor. Het zal veelal in uren zijn, contacten met leveranciers en scherpe inkoop van materiaal. Dat kunnen we goed gebruiken. Uiteraard verdienen ze eeuwige roem op onze website en veel promo’s van onze zijde. Eeuwe biedt zijdelings ook een overdracht van kennis en expertise aan in de vorm van een praktijk cursus dieseltechniek. Onderweg sta je er namelijk veelal alleen voor en dan zul je echt je eigen broek moeten kunnen ophouden. Midden op zee is het inhuren van professionele hulp een beetje lastig. Van wie kan je beter leren dan van Eeuwe.

Jan geeft aan in januari contact te zoeken om de tewaterlating af te stemmen. Ze hebben aangeboden om te helpen optuigen in het voorjaar. Daar zijn we blij mee. Ik vind het best spannend om een schip wat je niet kent voor het eerst te tuigen en daarna naar Nederland te moeten zeilen. We hebben mijn broer gevraagd mee te gaan op haar maidentrip van Hamburg naar Vlieland. Extra handjes kan geen kwaad, zeker niet ’s nachts.

Boot Düsseldorf – 6 Januari 2014

Vandaag heb ik de verzekeringspapieren in orde gemaakt voor de Capella. Tijdens onze vakantie hebben we besloten een aantal cursussen te volgen. Marifoon, Marcom B en theoretische kustnavigatie. Dat lijkt ons in eerste instantie voldoende. Bij de Marine heb ik een goede opleiding genoten die straks goed van pas komt. Op 18 januari we naar Boot Düsseldorf op zoek naar nieuwe ontwikkelingen op watersport gebied. Er valt veel uit te zoeken want er moeten veel keuzes gemaakt worden. De beurs is veel geënt op de verkoop van nieuwe schepen. Er zijn 17 hallen en we kijken onze ogen uit. Goed om inspiratie op te doen maar ik vind het te groot en te druk om rustig te kijken. We lunchen samen en kijken nog wat rond. Halverwege de middag hebben we het wel gezien.

Nieuws over de tewaterlating – 27 januari 2014

Jan stuurt een email met nieuws over de tewaterlating in het voorjaar. De Capella ligt in de Hamburger Yachthafen Gemeinschaft in Wedel en telt ruim 1700 jachten. Dat vergt een strakke planning. De tewaterlating staat gepland op dinsdag 15 april. Hmmm, komt niet best uit. Midden in de week. Gezien mijn werk is het niet wenselijk doordeweeks vrij te nemen. De weinige vakantiedagen die ik heb spaar ik liever voor een langere zomervakantie. Zelf kunnen ze die dag ook alleen maar een uurtje of twee vrijmaken en willen aansluitend weer aan het werk. Veel meer dan er naar kijken valt er voor ons dan niet te doen. We vragen of het een voorstel is dat zij de tewaterlating voor hun rekening nemen gezien onze reisafstand. Zoals altijd zijn ze zeer behulpzaam en dus akkoord.

Het voorstel is om het weekend ervoor gezamenlijk de Capella te poetsen, de Capella zonder ons te water laten en samen te gaan tuigen op Goede Vrijdag 18 april. Prima plan en fijn dat het zo geregeld kon worden.

Poetsen – 12 april 2014

De kinderen worden weer eens ondergebracht en dat is best een uitdaging elke keer. Omdat we onze aankoop stil hebben gehouden binnen de familie levert dit de nodige zorgen op. Onze steun en toeverlaat Betty gaat een dagje de meiden vermaken. Mijn broer en schoonzus zijn de enige die het weten. De rest vermoeien we nog even niet met onze plannen.

’s Morgens vroeg rijden we naar Hamburg. We hebben wat vertraging en omstreeks 11.00 uur komen we aan. Jan en Tim zijn al druk bezig en het zonnetje schijnt heerlijk. In de haven is het een drukte van belang. Wat een enthousiasme zeg. Werkelijk iedereen is druk aan het voorbereiden, klussen of poetsen. Jan weet me te vertellen dat er elke tien minuten een schip te water gaat, verdeeld over drie kranen. De plek op het haventerrein bepaalt tevens de tijd en datum van de tewaterlating in het voorjaar. Hier hebben ze een vaste route en planning voor. Wow, even denk ik aan Eeuwe, die veelal in zijn eentje 240 schepen te water moet laten.  Rekening houdend met alle wensen. Jan biedt me bij aankomst direct een biertje aan.  Hmm, nee bedankt. Ik drink niet ’s morgens. Jan en Tim gebruiken een cleaner en polish van Awl Grip waar de romp mee is gespoten. Wij concentreren ons op de binnenkant. De kachel loeit lekker en Ida en ik beginnen de boot te ontdekken en te poetsen. Heerlijk om aan de slag te gaan maar ook onwerkelijk. We voelen ons zelfs een beetje opgelaten omdat Jan en Tim op de romp staan te beulen. Ze zijn duidelijk op elkaar ingespeeld en het gaat als de brandweer. Jan adviseert me voor de toekomst dezelfde middelen te blijven gebruiken in combinatie met een goede poetsmachine. Nu ik getuige ben van het resultaat is dat geen feit. Tussen de middag eten we bij de vetkar op de haven; Pommes mit Curryworst. Heerlijk, hoort erbij. Dat biertje lust ik nu ook wel. Die drinken we samen in de kuip met een heerlijk voorjaarszonnetje. Omstreeks drie uur zijn we klaar en nemen we afscheid. Gezien we alleen kunnen tuigen met laag water spreken we vrijdag om elf uur af. Mooie tijd.

Tuigen – 18 april

Ida besluit thuis te blijven met de kinderen om niet weer een oppas voor de kinderen te moeten regelen. Dick gaat graag mee en om acht uur ’s ochtends rijden we uit Groningen naar Hamburg. We hebben er zin in maar hebben onderweg veel regen. Ai, ik hoop dat het in Hamburg droog is. We hebben geluk, de zware buien zijn net geweest en ondanks de donkere lucht houden we het de eerste uren droog. Fijn, want we hebben een doorgestoken mast en dus nu een enorm gat in het dek. Wanneer we de auto parkeren ligt de Capella al bij de kraan en staat de mast op de kar. Jan en Tim controleren de verstaging, leggen lijnen klaar en monteren alles wat er op hoort. Dick en ik bieden onze hulp aan en kijken goed hoe het allemaal in elkaar zit. Als laatste plaatsen we het toplicht en de windex. Bij het plaatsen van het lampje denk ik, let op, straks doet ie het niet…

De kraan is handbediend en het waait stevig. Het is hier gebruikelijk dat je zelf de kraan bediend en de mast zet. Bij Eeuwe is dit geen discussie. Gezien de risico’s en aansprakelijkheid gebeurd dit alleen door Eeuwe. Jan en Tim hebben hier echter veel ervaring mee en na wat heen en weer duwen van de Capella onder de kraan ligt ze er goed voor. We laten voorzichtig de mast zakken en steken deze door het gat. Snel de verstaging hand vastzetten en dan maken we plaats voor de volgende. Tim stuurt de Capella naar de box. We varen door de jachthaven en zien meer mooie klassiekers. Wat geweldig om nu te varen. Dat hadden we nog niet gedaan. Eenmaal in de box gaan we eerst wat eten bij de vetkar. „ Fisch mit Pommes”.

Na dit culinaire uitstapje gaan we de overige verstaging plaatsen, de zeilen zetten en alles gereed maken voor onze „maidentrip” naar Nederland. We letten goed op, krijgen veel instructie maar alles is echt intuïtief gebouwd. Simpel, degelijk en doeltreffend. We controleren de verlichting en…..inderdaad. Het toplicht weigert. Nee toch zeker…

We besluiten in Nederland een bootsmanstoel aan te schaffen en vlak voor vertrek het toplicht te vervangen. Deze stond toch al op het verlanglijstje. Van Jan krijgen we nog een getijdenboek en kopieën van  kaarten die we op de Elbe kunnen gebruiken. Scheelt weer want ik heb al een paar honderd euro geïnvesteerd aan kaarten en pilots van de route. Tikt lekker aan.  Deliveries zijn kostbaar. We maken kennis met de „Hafenmeister” om aan te geven dat we uiterlijk binnen drie weken de Capella komen ophalen. We rekenen de ligplaats af wanneer we de Capella ophalen. Jan zal voor ons onderhandelen. We blijven wel Hollanders…

Dick en ik vertrekken weer naar Groningen en de komende periode staat in het teken van de weerberichten volgen en de tocht voorbereiden. „Windguru” en „Windfinder” zijn de twee favoriete APP’s de komende tijd. (lees verder bij startpagina voor de Maidentrip naar Nederland)