Juli 2016 Zomervakantie
Week 1
Onze tweede klus-vakantie is een feit. Het is 16 juli en in Nederland wacht ons „vakantiehuis” in Assen. We reizen met de auto want dagelijks voor drie en een halve week Assen-Heeg rijden doen we liever met een stevige auto. Net als vorig jaar verloopt de reis perfect. We rijden via Madrid en overnachten in Bordeaux. Bij de grens van Spanje en Frankrijk zien we een enorme militaire eenheid van de Guardia civil met spijkerbanden, automatisch wapens en afzettingen bij de tolweg. Ze pikken er regelmatig auto’s uit om te controleren. Na alle terroristische aanslagen een nieuw straatbeeld waar we aan zullen moeten wennen. Spanje laat in elk geval niet met zich sollen.
De kinderen zijn lief en doen een video marathon van twee keer 11 uur. Lang leve de iPads. We komen zondagavond aan in een heerlijk schoon huis. Dat is nog eens fijn thuiskomen. Maandag begint de week met een bezoek aan de tandarts en wat boodschappen doen. Het is fijn dat we in ons eigen huis kunnen en niet op verschillende adressen hoeven te bivakkeren. De opa’s en oma’s staan paraat om de kleinkinderen op te vangen zodra wij ons in onze klus kleren steken voor de aankomende vier weken. Ze hebben de kleinkinderen erg gemist en worden tot op het bot verwend. Dinsdag vertrek ik naar Heeg om zo snel mogelijk een mal te maken met Marco voor het aanrechtblad en het blad in de natte cel. Omdat de bouwvak voor de deur staat en een tijdige levering dus onder druk wil ik dit snel geregeld hebben. Voor mijn vakantie heb ik online Gebo ramen, grote RVS luchthappers voor aan dek, een Simrad 12 inch navigatieplotter, Raymarine wind, log, diepte instrumenten, ICOM zeemarifoon, twee RVS vlakbouw spoelbakken, kranen, zeepdispensers en tal van andere onderdelen gekocht. Mijn ouders zijn een veredeld onderdelenopslag geworden. Ik wil de vier weken zo veel mogelijk meters maken. Woensdagmiddag ga ik met mijn vader naar Marlan om de mal en de spoelbakken te brengen. We spreken een oplevering af van 5 augustus.
Donderdagochtend ben ik al vroeg in Heeg. Helaas heeft Eeuwe ondanks mijn strak gecommuniceerde planning de boot nog niet in de werkloods gezet. Ik baal wel een beetje maar realiseer me tegelijkertijd dat het redelijk uniek is dat wij zelf mogen klussen met gebruikmaking van alle faciliteiten en gereedschappen. Dus niet zeuren. Ik help mee de loods op te ruimen om plaats te maken voor de Capella. Marco rijdt de boot naar werkloods en ik begin waar ik vorig jaar was gebleven. Eerst maar eens de boot opruimen, alle losse onderdelen eruit, schoonmaken en een goede werkplek op de timmerloods creëren. Vrijdag helpt Ida gelukkig mee en begint aan het schuren van 16(!) lades. Ik schuur het interieur in de boot en de alle inmiddels gedemonteerde onderdelen. Omdat de frontjes van de lades lelijk zijn en behoorlijk beschadigd tikt Ida ze eraf met een beitel. Klusje van een dag, alleen de frontjes verwijderen dus…, goed idee.
Na een paar dagen van intensief schuren, schuren en nog meer schuren, komt zowaar het moment dat we gaan opbouwen. Vrijdag komt Jaarsma inmeten op de Capella voor de stoffering. Ons verheugen op de nieuwe stoffering maar dit slaat na het bezoek van deze man al snel om in argwaan en verbazing. De man doet wat onverschillig en is niet echt vriendelijk. Hij malt de banken, de beide slaaphutten en een zitje van de navigatiehoek. Een collega neemt de maten op van de voorpunt en voor de bekleding om de mastvoet. Op zondag gaan we bbq-en bij oude buren uit Groningen met kinderen in dezelfde leeftijd. We hebben elkaar twee jaar niet gezien en dus genoeg bij te kletsen.
Week 2
Het is maandag. Omdat de loods waar de Capella haar winterslaap heeft gehad nu leeg is kunnen we daar een plek creëren waar we redelijk stofvrij en ongestoord kunnen lakken en schilderen. We regelen schragen en planken om op te kunnen werken. Omdat we alles kaal hebben gehaald mag alles aan beide zijden een keer of vijf tot zeven in de lak. Elk los onderdeel, plintje, afdeklijstje, deurtje, plankje heb je gemiddeld minimaal tien keer behandeld, aan beide zijden welteverstaan. Om nog maar niet te spreken over het latjes plafond…Schuren, ontvetten, lakken, tussentijds schuren, ontvettend, lakken etc. Er komt geen eind aan en dagelijks voor de komende weken doen we niks anders. Nou ja, sommige onderdelen moeten wit worden. Dus die cyclus is schuren, ontvetten, primer, schuren en ontvetten, primer, schuren en ontvetten en twee keer aflakken in het wit. Of grijs, want dat hebben we ook nog voor de onderdelen onder de banken.
We starten de dag standaard met het halen en bestellen van Epifanes lak, grondprimer en aflak. Ida grapt dat ze in het dorp ons vast meneer en mevrouw „blikje” zullen noemen. Toeristen-klussers die elke dag een blikje verf halen. We vergissen ons in het feit dat als je de boot van bilge tot plafond kaal hebt gehaald en vijf tot zeven keer moet lakken en schilderen hoeveel liter verf en lak er doorheen gaat. Lekker snugger. Naast de oplosmiddelen verdampen ook snel de euro’s. Naast alle losse onderdelen moet ook in de boot nog behoorlijk gelakt en geschilderd worden. Eeuwe biedt aan om op een bootje te overnachten en ‚s avonds de BBQ aan te steken. Tja, waarom ook niet. Het wordt weer een bonte avond met veel vlees en drank. Ouderwets gezellig en ‚s morgens om zeven uur zitten we alweer aan het ontbijt bij Eeuwe en Akke, gastvrij als altijd. Na het ontbijt gaan we met een zwaar hoofd weer schuren, lakken en schuren.
Beetje „high” van de oplosmiddelen en met enig schuldgevoel richting de kinderen plannen we ook wat vakantiedagen met de kinderen. Het is tenslotte ook vakantie. Op 27 juli gaan we naar Vlieland. Als vanouds huren we een tandem met de kinderen en rijden van restaurant naar restaurant. Het is heerlijk om weer op Vlieland te zijn en we genieten volop. Dit wordt één van onze eerste bestemmingen als de Capella klaar is….in 2020 ofzo.
‚s Middags gooit de regen roet in het eten om nog te borrelen bij de Dining, het restaurant in de jachthaven van Vlieland. Jammer, maar helaas. Het uitzicht over de jachthaven met een wijntje en bitterballen is voor komend jaar. We lunchen in het dorp en borrelen met Betty en Tjebbe, de zus en zwager van Ida die een week op vakantie zijn op Vlieland. Het is gezellig om bij te kletsen. We shoppen nog wat en om vijf uur gaat de boot alweer richting Harlingen. Het is weer veel te kort.
We zitten Eeuwe achter de broek aan om een beroep te kunnen doen op Marco, onze timmerman. We willen dat het timmerwerk afgemaakt wordt zodat we dat ook kunnen lakken. Iets wat al klaar zou zijn maar niet klaar is. Hoogseizoen in de watersport betekent storingen, weinig personele capaciteit en dus geduldig op je beurt wachten. We vinden het frustrerend zeker omdat ook de boiler, het leidingwerk en de dieseltank niet geïnstalleerd zijn. Mañana, mañana… dus ook in Nederland. Op vrijdag kunnen we naar Jaarsma om proefkussens te beoordelen. Hij heeft wat klaar in een andere stof. We zijn niet echt onder de indruk van het resultaat maar stemmen wel af over de vorm, de dikte en het materiaal. We verliezen wat vertrouwen zeker als hij door blijft vragen wanneer we gaan varen. Omdat we aangeven dat we deze zomer niet gaan varen weten we dan nog niet dat dit een uiterst onhandige uitspraak is.
Om wat te ontspannen gaan we met de kinderen een dagje weg. Ze willen de zeehondjes zien en we gaan naar Pieterburen. De laatste keer dat we daar geweest waren was met drie neefjes toen we nog samenwoonden in Groningen. Dat was 15 jaar geleden.
Nu komen we er met onze eigen meiden, gek. De meiden willen na het zien van de „ huilers” er direct eentje adopteren. Leuk!
We hebben een heerlijke dag en genieten van het rijden door het prachtige Groninger landschap met mooie luchten en borrelen op de terugweg bij café Hammingh in Garnwerd.
Week 3
Het is inmiddels 2 augustus als Marco de handen vrij heeft om te starten aan het inbeitelen van scharnieren en het afhangen van de tien nieuwe deuren. Ik heb inmiddels de nieuwe kastenwand, de kombuis en navigatiehoek al een keer of vijf gelakt voordat de nieuwe kozijnen en deuren geplaatst kunnen worden. Wanneer we een paar dagen later alles passen en het eindresultaat zichtbaar wordt is er aan motivatie geen gebrek meer.
Het wordt echt geweldig. We bestellen een nieuwe vloer van teak ingelegd met een essen bies maar er blijkt in Friesland maar één op voorraad. Na de bouwvak is de tweede plaat pas leverbaar. Hmmm, mañana, mañana, daar gáán we weer.
Akke haalt de plaat uit Leeuwarden en Ida kan beginnen met het aflakken in de twee componenten lak. Marco zal als we eraan toe zijn de vloer pas maken waarna we deze nog een keer of vijf zullen aflakken.
Op vrijdag 5 augustus krijgen we van Thijs het verzoek om de drie kussens die klaar zijn te komen bekijken. Enigszins verbaasd kijken we elkaar aan. Ehh, week drie en slechts drie kussens klaar? Er moeten drieëntwintig gemaakt worden, vier matrassen en twee toppers. Wat gaat hier mis?
We worden door Thijs ontvangen in een leeg atelier. Op de grond liggen wat op maat gesneden kussens met de bekleding er los op en op de tafel drie kussens die „af” zijn.
Ik begin langzaam te koken maar laat hem eerst zijn verhaal doen.
Tja, te druk en er is iemand voor gegaan die wél ging varen. Whaaaattt? Wat kan ik als klant doen als ik meer dan een jaar van tevoren €1500 aanbetaal en een aflever moment afspreek. Thijs krijgt van mij de volle laag en niet te zuinig. Ik ben woedend. Wat schamele excuses van zijn kant voegen niks meer toe. Hij geeft aan desnoods mensen terug te halen van vakantie (het is ook nog Sneekweek) maar zegt in de bijzin dat hij het niet helemaal vertrouwd als hij er niet bij is. Geen optie dus. Dan ook nog prutswerk voor 5500 euro, dacht het niet! Thijs geeft aan morgen voor twee weken op vakantie te gaan.
We vertrekken met een slecht gevoel. Geen kussens klaar en degene wel „af” zijn, ook nog niet zoals we bedoelen. Daarnaast kunnen we er ook niet af, de aanbetaling is al gedaan. Volgend jaar weer een kans. Ik betaal nooit meer iets aan, dat is zeker.
Het is zondag. We hebben met Rob en Netty afgesproken een dagje te gaan zeilen. We kennen elkaar al jaren en het zijn in mijn ogen één van de meest positief ingestelde mensen die ik ken. Ze hebben veel tegenwind gehad in hun leven maar geven overal een positieve draai aan. Dat zijn mensen die we graag om ons heen hebben. We stappen aan boord met een veelbelovend weerbericht. Eenmaal in Heeg in de haven is het behoorlijk grijs en donker. We vertrekken zo snel mogelijk en Rob vraagt me vrijwel direct of ik het roer even wil nemen. Heerlijk om weer op het water te zijn. Het is druk en het weer slaat om. We krijgen wat zeilkleding aangereikt want inmiddels regent het ook. Desondanks genieten we erg en eenmaal de Fluessen over leggen we aan bij de Galamadammen. De kinderen herkennen het speeltuintje direct en maken snel vriendinnen op de trampoline. Fijn. We hebben er veel gelegen en met veel plezier.
Ida en Netty maken wat broodjes in de kombuis en niet veel later zitten we heerlijk in de kuip te lunchen. Het weer knapt op en we kunnen voor de wind op de genua terug. Wat een heerlijke tocht. Veel dank Rob en Netty!!!
Week 4
De laatste week van de vakantie breekt aan. Op het moment is eigenlijk niks af. De ramen zitten er niet in, de bekleding is niet klaar, de wandbekleding is dus ook niet klaar, het schilder- en lakwerk vergt nog extra tijd en de installatie werkzaamheden moeten nog beginnen. Daarnaast zijn de nieuwe deuren nog niet hoogglans afgelakt en moeten ze nog afgehangen worden. De vloer moet nog gezaagd en best het één en ander aan lijstwerk moet nog gemaakt worden. De moed zakt me in de schoenen. Waar zijn we aan begonnen. Mijn derde zomer op rij geen (echte) vakantie en mijn lijf begint behoorlijk te protesteren. Met name mijn rug. Ik merk dat ik stram word, maar vooral oud, hahahaha!
Gelukkig is er ook goed nieuws. De beide Marlan bladen zijn klaar en dit weekend heb ik de factuur betaald. Ik heb het voornemen ze woensdag op te halen. Niks vermoedend klussen we vrolijk verder. Het is dinsdag als mijn vader belt. Hij leest een stuk voor uit de krant. „….Polylac Leek, alias Marlan, failliet verklaard, fabriek onmiddellijk gesloten, personeel naar huis”. Ik krijg niet alles mee wat gezegd wordt. Kak! Nu ook nog een financiële strop!!
Ik besluit direct de fabriek te bellen. Dolf neemt op, de man met wie we zaken doen. Vriendelijk staat hij ons te woord. Het klopt. Ik hoor de teleurstelling in zijn stem.
Marlan is failliet verklaard. Dolf heeft met het aantonen van onze betaalde factuur de curator weten te overtuigen dat onze bladen niet in de failliete boedel thuishoren.
Wel geeft hij aan dat het verstandig is zo snel mogelijk de spullen op te halen.
Ik regel de bus van Eeuwe en haal de bladen op. Pfffieuw, mazzel.
Die dag is weinig productief en Ida gaat de dag erna nog naar de sauna met Betty. Ik ploeter nog voort maar vind dat ik die massage ook wel verdiend heb. Marco helpt gelukkig mee en zorgt dat alle kozijnen en deuren geplaatst worden. Ik monteer veel van de lossen onderdelen en het interieur begint bijna weer op een boot te lijken. Wauw! Als Ida er ook getuige van wordt komt ons goede gevoel weer terug. Niet afhaken nu.
We ruimen alvast veel spullen op, ruimen het dek op en zoeken alle gereedschap bij elkaar. Vier weken vliegen voorbij. We maken een klein logboek op aanraden van Marco zodat we volgend jaar weten waar we gebleven zijn. Verder leggen we alle losse onderdelen klaar die nog gemonteerd moeten worden. We spreken de details nog kort met Marco door en nemen afscheid. Met voldoening over onze eigen vorderingen en het bijbehorende resultaat maar tegelijk met teleurstelling van de dingen die niet af zijn. We hadden in de planning deze zomer de boot zo goed als af te hebben maar plannen zijn er om bijgesteld te worden.
Uiteraard zijn we teleurgesteld dat we onze reis voorlopig moeten uitstellen. De oplopende kosten voor de boot, ontbrekende huurinkomsten en de alsmaar groeiende „to do list” zorgt dat dit voor nu de enige mogelijkheid is.
Maar we houden vast aan onze dromen hoewel we nu aan den lijve ondervonden hebben dat plannen worden geschreven in het zand bij laag water…
Op vrijdag rijden we via Bordeaux in twee dagen terug naar huis. De kinderen zijn net als de heenreis erg lief alles gaat voorspoedig. Eenmaal in Spanje genieten we nog van een heerlijke dag aan het strand en het super mooie weer. Het is ook heerlijk om hier weer te zijn, hoe leuk Nederland ook is. We prijzen ons gelukkig dat we het beste van twee werelden hebben.
Sailing Capella 