Al sinds ik opgroeide wilde ik al een klassieke sportauto en vooral een MGB. Een kek sportautootje uit de jaren zestig, zeventig. Waar ik vroeger woonde zat een handelaar in klassieke auto’s en gespecialiseerd in MG’s. Wanneer ik tijd had struinde ik over het terrein om on-gerestaureerde MG’s te bewonderen meestal nog op Amerikaanse kentekens. Als echte visueel ingestelde dromer zag ik mezelf al rijden op verlaten bergweggetjes en op de mooie plekken der aarde. Een andere vorm van „cruisen” zeg maar. Ik volg al jaren alle relevante internetsites en ben meerdere malen op pad geweest om een mooie MGB op de kop te tikken. Negen van de tien keer een teleurstelling of in erbarmelijke staat.

Het is april en ik moet een paar dagen naar Nederland voor mijn werk. Als ik twee avonden van te voren me verveel surf ik nog eens wat op het internet. Ik kom een kleine advertentie tegen met een MGB in een staat die niet klopt bij de prijs. Of het is een wrak met foto’s 200 jaar voor Christus óf ik loop tegen een mazzeltje aan. Ik besluit voor de grap eens te bellen en het blijkt een verkoop uit een boedel. Nog enigszins gefrustreerd over de afloop van ons „verhuur-avontuur” en de directe impact op onze droomreis, besluit ik spontaan een droom uit de „oude doos” waar te maken. Die bucket-list is er niet zomaar…

Ik plan een bezichtiging voor de vrijdagavond na mijn laatste afspraak in Nederland. Ik blijf het weekend in ons huis in Assen. Eenmaal in Maastricht (lekker naast de deur) blijkt er niks aan te merken op de MG. Gewoon in topstaat, 34 jaar van dezelfde eigenaar geweest en prima onderhouden. De weduwe wil van de collectie classics van haar overleden man af. De prijs is scherp want ze moet acht (!) klassiekers kwijt én een motorjacht in Antwerpen. Er zit een taxatierapport bij en veel documenten. Voor de prijs die ze vraagt zou ik er in de toekomst zelfs winst op kunnen maken. Hmmmm, droom afvinken, een jaar „open” rijden in een zonnig Marbella en daarna hopelijk met winst óf break-even verkopen. Onverstandig, impulsief en wellicht naïef. Ik besluit het tóch te doen. Je weet namelijk toch nooit hoe het loopt en dat blijkt wel weer. Ida drukt me op het hart geen tweede „project” te kopen. Starten en rijden en anders lekker laten staan. Ze voelt prima aan dat ik dit even nodig heb.

De koop wordt gesloten en de dag daarna haal ik de MG op met een autoambulance. Yes! Van de bucket-list. Ik durf met nog één dag in Nederland te gaan niet 300 kilometer terug te rijden naar Assen. Eenmaal thuis rijd ik in Assen met wat toegesnelde familie rondjes door de buurt. Morgen vlieg ik al weer terug. Balen.

‚s Avonds voor vertrek drink ik een wijntje in mijn mooie MGB in de garage. Nog één keer starten, genieten van het karakteristieke geluid en snel de motor uit, voor ik aan koolmonoxidevergiftiging het loodje leg in mijn zojuist uitgekomen droom….