Soms zit het mee, soms zit het tegen. Bij voorkeur in de duurste maand van het jaar. December.

Het is december 2015, we vieren Sinterklaas in Marbella en de decembermaand staat in het teken van veel festiviteiten. Zo ook nu. Alleen vandaag voel ik niet veel voor een feestje.
Ik zit op m’n werk als een email van onze huurders de toekomst ineens drastisch veranderd. De huur wordt opgezegd per 1 februari 2016. OK, mooi op tijd aangegeven maar wel even slikken want de huurinkomsten zijn een belangrijke voeding voor onze spaarrekening geworden en dus voor onze reis. Na het stilzwijgend verlengen van het huurcontract afgelopen oktober 2015 had ik hier even geen rekening meer mee gehouden. We waren in de veronderstelling dat deze expats voorlopig wel zouden blijven.

Ze hebben gezien de gunstige marktomstandigheden en de lage rente besloten een huis te kopen in Haren. Als dat nog niet genoeg is komt de volgende email van Eeuwe, de nota van de boot. Auw…dat doet ook pijn. Het is een behoorlijke aanslag op ons budget. Met name de uurlonen in Nederland tikken hard aan en ondanks dat is het nog lang niet klaar.
De moed zakt me een beetje in de schoenen. Goed om te concentreren op de leuke dingen in het leven zoals Sinterklaas vieren op het strand. Toch weer even anders en zoals vorig jaar loopt het weer volledig uit de hand en wordt het middernacht voor we van het strand komen. De volgende ochtend zijn we goed brak en Josephine heeft alvast alle cadeautjes uitgepakt…..

Ook op school wordt flink feest gevierd. Het kerstverhaal wordt levendig uitgevoerd door alle kinderen en we eten heerlijke paella en tapas op school. ’s Avonds gaan we nog naar Malaga wat prachtig versierd en verlicht is.

Vlak voor de kerst vliegen we naar Nederland. Voor de kinderen belangrijk om de banden met Nederland en de opa’s & oma’s aan te halen. We bivakkeren weer in Groningen, bezoeken familie en vrienden, we vinden het fijn om weer in Nederland te zijn en iedereen te zien. Een week vliegt voorbij en begin januari 2016 begint het gewone leven weer in Marbella.

We handelen via 1-2-3 Wonen in Groningen het huurcontract af en bespreken de oplevering. Gezien de laatste berichten van onze oude buren, waar we nu direct niet een warm gevoel van krijgen, besluiten we dat Ida voor een week naar Nederland vliegt om bij de oplevering te zijn. Ik doe de meiden en regel alles thuis terwijl Ida de oplevering doet.

Ida belt me en aan de stem hoor ik het al. Een enorme teleurstelling en een illusie armer. Ons mooie, bij vertrek nog bijna nieuwe huis, is volledig uitgewoond. Dat wat je soms leest bij een ander is bij ons werkelijkheid geworden. Het is in 15 maanden niet schoongemaakt en er is veel beschadigd. Een flinke financiële strop want we hebben maar één maand huur als borg. Dat dekt nooit alle schade. Uiteraard gaan we niet akkoord met de oplevering in deze staat. Het ingeschakelde schoonmaakbedrijf van de huurders maakt uiteindelijk meer stuk dan dat het helpt. Ida ploetert met haar moeder nog ruim 32 uur om het weer in normale staat terug te brengen. Helaas is ook meubilair, de houten vloer en de raambekleding onherstelbaar beschadigd. Het wordt een lang traject van touwtrekken en vingerwijzen. Ondanks de „professionele” huurbemiddelaar krijgen we weer eens de bevestiging dat ook dat dit ook niks toevoegt. We halen direct het huis uit de verhuur en likken onze wonden. Alle goed bedoelde bemoeienissen van mensen die zeggen; „tja, dat hoort erbij, je hebt ook huur ontvangen, dan had je maar bla, bla, bla”.

Voor ons is de conclusie dat de verhuur of het uitlenen van spullen niet bij ons past. Impact heeft het wel, een behoorlijke maandelijkse lastenverzwaring en daardoor uitstel van de reis en/óf een aanpassing van de duur ervan.

Je kunt soms geluk hebben, maar ons geluk zit blijkbaar vooral in de liefde…