Zomervakantie in Nederland – Juli 2015
We vertrekken met de auto van Marbella naar Nederland. Goed voor de kinderen om eens te beseffen hoe ver Spanje eigenlijk van Nederland verwijdert is. Met het vliegtuig krijgen ze dat besef in elk geval niet. In 3 uur uit en thuis. Naast het besef van afstand voor de kinderen is het hebben van je eigen auto vooral praktisch voor alle logeerpartijtjes en familiebezoek. Daarnaast geeft het Ida en de kinderen de vrijheid om te gaan waar ze willen. Een auto huren is kostbaar voor zo’n periode en er een lenen vinden we bezwaarlijk. Ik zal mijn vakantie vooral in de loods doorbrengen. Een deel van de sociale bezoekjes zal Ida zonder mij afleggen.
We zijn vertrokken. Een uur na vertrek klinkt er al vanaf de achterbank: ”we zijn er bijnaaa”! Eh, nou niet echt. We zitten twee hele dagen in de auto dames! Na een uur of wat vragen ze of we al in Nederland zijn, maar ons antwoord leidt nog niet tot het juiste besef. Plaatjes doen wonderen en ik laat ze een kaartje zien van Europa waar de route op staat. Hmmm, luttele seconden laten zijn ze verzonken in hun Ipad. Gelukkig houden ze zich kranig en we hebben een prima reis zonder al te veel vertraging. Hoewel ik me inmiddels afvraag of dit niet een eenmalige ervaring moet zijn. Het weerzien met familie is voor ons allemaal erg leuk en we blijven een nachtje slapen bij opa en oma in hun nieuwe huis.
Op maandag 6 juli help ik Eeuwe om de “Vrouwe Akke” te water te laten. We hebben van Eeuwe een Vollenhovense bol te leen gekregen om op te bivakkeren zolang we in Nederland zijn. De “Vrouwe Akke” zal voor de komende twee weken ons hotelschip zijn. Het klinkt groter dan het is want met precies 8 meter 10 lengte zonder gasaansluiting en een kachel nou niet echt een hotel. Ach, we leven toch buiten zeggen we dan! Het Hollandse weer laat zich echter van haar beste kant zien met vooral veel stapelwolken en regen. Zoveel zelfs dat we ons afvragen of dit nou de zomers zijn waar we vroeger heel tevreden mee waren.
Misschien zijn we inmiddels toch erg verwend geraakt met het Spaanse klimaat.
We poetsen de “Vrouwe Akke” en ruimen onze spullen in. We zijn klaar om te klussen aan de Capella.
Op dinsdag 7 juli beginnen we. Een bijzondere datum. Precies 20 jaar geleden begon ik bij de Marine en ik zie me nog over de afsluitdijk rijden. Het lijkt een eeuwigheid geleden maar in die periode is deze droom ooit begonnen (zie ook “hoe het begon”). Eeuwe heeft speciaal voor het klussen de Capella verhuisd. Ze ligt geduldig te wachten in de werkloods naast de timmerzolder. Op de zolder staan alle houtbewerking machines en het is een genot en een voorrecht daar gebruik van te mogen maken. Omdat ze naast de zolder staat stapt het gemakkelijk op en af. Het scheelt een hoop gymnastiek om niet via een laddertje omhoog te moeten klimmen. Voor we aan het houtbewerken toe zijn moet alles eerst van boord. We zetten een paar houten kratten op pallets in elkaar die we voor langere tijd kunnen opbergen.
Ondanks het nette interieur van de Capella is het niet naar onze smaak. We vinden het hokkerig en gedateerd. De zittingen zijn te kort voor een comfortabele zit en we hebben te weinig opbergruimte. De lak is dof en vinden we de verlichting en de accessoires tussen „kunst & kitch”.
Niet gehinderd door enig besef van de hoeveelheid uren en middelen die gepaard gaan met een grondige re-fit van het interieur, besluiten we het toch te doen. Gewapend met een grote tas vol gereedschap schroef ik de boot van binnen helemaal los. Alles gaat eruit. Lijstjes, kussens, matrassen, verlichting, bijna al het elektra, de walstroom uit de ankerbak(!), de navigatieapparatuur, noem maar op.
Als we alles aan het einde van de dag los op de zolder en in de kratten hebben verbaas ik me wat er uit de boot is gekomen. Even krijg ik een déjà vu met de verhuizing uit Assen. Ida maakt inmiddels een start met het afplakken van de boot. We pakken de kuip en de trap in met een stuc loper zodat het teak niet beschadigd.
De dagen erna vermaak ik me prima met de ontmanteling. Door alles zelf te doen merk je dat je meer binding krijgt met je schip en het geeft je de gelegenheid om na te denken over de ideale indeling. Samen met Ida, Marko en Eeuwe brainstormen we op gezette tijden over de installatie en de verbouwing van het interieur. De belangrijkste uitgangspunten zijn dat het vooral praktisch moet zijn, degelijk en robuust uitgevoerd, geschikt voor grote reizen en zo simpel mogelijk. Onderweg zul je zelfredzaam moeten zijn. Op de oceaan bel je niet even de storingsdienst zoals thuis. Nee, dan moet Bob de bouwer mooi zelf aan de slag.
Een serieuze re-fit betekent in zo’n geval dus ook „ all the way” gaan. “Geen tumoren laten zitten” zoals Eeuwe treffend zegt als ik begin te slopen. Een wijze raad die bij twijfel telkens de doorslag geeft. Gevolg is echter dat we snel een “point of no return” bereiken wanneer we een schot, een zijwand, het kombuis en de navigatiehoek eruit zagen.
Ik heb af en toe wat overredingskracht nodig om essentiële onderdelen eruit te zagen. De spoelbak en kraan gaan in de stortbak. De oven ziet er nog redelijk uit maar gaat op Marktplaats. In een nieuw kombuis hoort geen oud orgeltje. Binnen een week is ie verkocht en hebben we een nieuwe opgehaald. Een drie-pitter met oven.
Aan bergruimte (straks) geen gebrek
Om meer bergruimte te creëren wil ik van een dubbele hangkast een dubbele legkast maken. Ook in de voorpiek zien we mogelijkheden voor schappen voor spulletjes van de meiden. In de kasten in de salon komen planken voor boeken en verwijderen we de schuifdeuren. Alle hoeken zijn schuin natuurlijk en dat zorgt voor wat hoofdbrekers. Na wat modderen met het uitmeten krijg ik een tip van Marko om eerst mallen te maken van stroken hardboard en de mal uiteindelijk over te trekken op de platen hout. Zagen, schuren en passen. Een gouden tip want niks is haaks op een schip en zodra een legplank in 1 keer past stijgt de euforie. Marko maakt van een balk teak prachtige lijsten die ervoor kunnen. Ook verbreed ik de salonbanken aan stuur- en bakboord met 15 centimeter voor een betere zit. De dagen erna doe ik niks anders dan mallen maken en zagen.
Koken met sterren
Het kombuis was nou niet echt fraai te noemen. De kwaliteit van de afwerking, het blad en het lakwerk. Daarnaast miste vooral Ida werkblad om iets op te zetten en een tweede spoelbak. Boven het kombuis zaten lelijke schuifdeurtjes. Kortom, de zaag erin en een mal maken hoe het wel uit moet zien. Ook hiervoor geldt dat het visueel maken helpt. Op een 4mm hardboard paneel hebben we de maten van de koelkast, de kraan, zeepdispenser en spoelbakken getekend. We bepalen kastjes, lades, een oplossing voor bekabeling bij de navigatietafel en een oplossing voor het afval. Ik wil geen losse prullenbakken in de boot. Bij zeegang gevaarlijk en onhandig. Er wordt hard gewerkt en al snel zie ik de contouren van een kastenwand, een kombuis en een heuse navigatie hoek. Het is geweldig om te zien en vooral omdat we er zelf een prominente rol in spelen.
Als keukenblad willen we Corian. Mooi materiaal en een luxe uitstraling maar al snel blijkt de verwerking lastig, kostbaar en het gewicht is enorm. In een blog van de Duende, die ik jaren heb gevolgd, kan ik me iets herinneren over een kunstofblad die de eigenschappen heeft van natuursteen maar licht is en makkelijk te verwerken. Na wat surfen kom ik achter de merknaam Marlan. Ida en ik reizen af naar Leek waar de fabriek staat en we krijgen een rondleiding van Dolf. Hij herinnert zich de Duende maar ook de Ecolution van Wubbo Ockels die zij hebben voorzien van Marlan. Het blijkt de ideale oplossing te zijn voor ons kombuis en de natte cel. Dolf neemt uitvoerig de tijd en spreekt met ons de mogelijkheden door. Helaas kent maatwerk zijn prijs en we spreken af met een mal te komen en de specifieke bewerkingen zodat er een offerte gemaakt kan worden.
Vlieland – 23 juli
De weersverwachtingen zijn goed en we besluiten een dagje ontspanning in te lassen. Het is tenslotte vakantie nietwaar? We pakken de vroege boot naar Vlieland waar we met Betty (Ida’s oudste zus) en haar vriend Tjebbe hebben afgesproken. Ze vieren een weekje vakantie op Stortemelk. We huren twee tandems en crossen over het eiland. De kinderen vinden het geweldig om voorop te zitten en ik vind het geweldig om niet mee te trappen achterop :-).
Vlieland is ons favoriete eiland en we kwamen er altijd graag met de boot. Stiekem hebben we heimwee en verlangen om met de Capella weer hier naar toe te zeilen.
Af en toe heb je van die momentjes.
We genieten volop van de dag en de borrels op het terras bij het Posthuys en de Dining in de jachthaven. Amaryllis en Josephine rennen direct naar het piratenschip en maken snel contact. Uiteraard willen ze een armbandje kopen en Ida natuurlijk ook. We lunchen laat en treffen Noor van de Vela, een kennis die we eigenlijk alleen kennen van de Wadden. Ze zijn net aangekomen. Elk jaar treffen we elkaar op Vlieland of Terschelling. Zij hebben ook een jong gezin en kinderen in dezelfde leeftijd. We kletsen snel bij maar het is veel te kort. Joran is even uit beeld dus die spreken we helaas niet. Volgende keer maar weer.
De veerboot vertrekt om 17.00 uur en we moeten ons haasten. Ida en ik kijken elkaar teleurgesteld aan, nemen afscheid en wandelen snel over een paar steigers. Bootjes kijken blijft trekken.
Ald wal
De kinderen gaan vlak voor vertrek naar Spanje nog een paar dagen logeren bij opa en oma. Lekker even de handen vrij en samen klussen. Voor Ida wel weer even afzien want ik heb tot nu toe de meeste tijd alleen geklust. Ida schuurt een groot deel van het interieur en dat geeft direct een goed gevoel. ‚s Avonds besluiten we te eten in cafe de Watersport in Heeg. Het is er druk en moeten wachten op een tafel. Een vriend van Maurits zit daar in de bediening en „regelt” snel een tafel voor ons. Het wordt een bonte avond. Tijdens het schoonmaken van het restaurant worden we op onze wenken bedient met het aanvragen van „foute” nummers. Het is weer lachen als vanouds en als het licht uitgaat besluiten we naar Ald Wal te gaan. Iedereen die ooit in zijn jeugd heeft gezeild in Heeg kent het.
De disco van Heeg. Hahahaha, doet me denken aan onze tijd met de Friendship, toen nog jong en wild. Vanavond herleven de tijden want de Ald Wal gaat op z’n kop. Niet van de mensen want we zijn met twee andere „ bejaarden” het publiek. Uitgestorven dus. We nemen de dj plek in beslag en alle foute muziek inclusief Spaanse reggaeton passeert de revue. Lekker dansen en meezingen. Het was weer gezellig…
De volgende dag houdt Ida het even voor gezien en blijft liggen(ze beweert zelf geen kater te hebben overigens wat niemand geloofd…) en ik ruil het gasfornuis om voor een andere. De ophanging zit op een onmogelijk hoge plek waardoor het fornuis op kabouterhoogte komt te hangen. Het ziet er niet uit en gelukkig wil de leverancier het fornuis terugnemen. Op naar George Kniest voor een nieuwe. Deze keer let ik wel goed op de ophanging en kijk niet alleen naar de prijs. Uiteraard mag er weer een paar honderd euro bijgelegd worden. Ze hebben alleen een showmodel en ik pingel nog wat van de prijs af. Ik kijk nog wat rond en verlies de tijd. Hadden we in Spanje maar dit soort winkels.
Opruimen – 29 juli 2015
Het zit erop voor dit jaar. We ruimen de Capella op, storten al het oude hout af, pakken de kisten in en geven alles een plek aan boord. Met Eeuwe spreken we een aantal zaken door zodat zij verder kunnen nadat we vertrokken zijn. Of dat ook gebeurd is altijd een verrassing maar we hebben er vertrouwen in. We maken een kluslijst voor Marko en Eeuwe. De wens is dat komend jaar het interieur gereed is zodat we kunnen schuren en lakken, de matrassen, kussens en bekleding kunnen bestellen en het installatie werk kunnen verrichten. Zodra je alles op papier begint te zetten duizelt het me voor de ogen. Niet alleen in geld maar ook in arbeidsuren. In onze begroting zijn we er vanuit gegaan zoveel mogelijk zelf te doen. Maar nu zullen we toch veel moeten uitbesteden.
In het maken van de begroting hebben we minimaal arbeidsuren gerekend. Nu is Eeuwe een schappelijke kerel die ook bereid is wat te sponsoren dus we gaan ervoor. We nemen afscheid en rijden het terrein af. Ik heb het even moeilijk want ik heb genoten van het klussen. Het is toch een tastbare stap dichterbij van het verwezenlijken van je droom. Marko zal het timmerwerk verder afmaken. Zo te zien komt dat helemaal goed! Bedankt Marko!!!
Home sweet home – 1 augustus 2015
Na een lange maar goede reis zijn we weer thuis. Nog twee dagen genieten van zee, de zon en het strand maar vooral van elkaar. In 2014 had ik geen zomervakantie en deze heb ik ook gewerkt. Na drie en een halve week klussen en twee dagen rijden ben ik aan vakantie toe…
Tot maandag! Werk ze!
Sailing Capella 