Noordzee – 4 Mei

Toiletbezoek met vijf lagen kleding aan is tijdrovend. Ida slaapt, de nacht is aarde donker en het is bewolkt. Om ons heen is veel vrachtverkeer en we houden de TSS op een mijl of vijf afstand. Op de kaart lees ik de lichtconfiguratie van de boeien af en meld deze aan Dick om samen met mij een goede uitkijk te houden. De Steiner Commander met peilkompas werkt super. De vermoeidheid begint op te spelen en op een gegeven moment geeft Dick aan te willen plassen. Ik neem het roer over en stuur verder de nacht in. Alleen aangelijnd in de kuip kijk ik geconcentreerd om me heen. Zo is het dus als je alleen de wacht loopt straks denk ik. Na een klein kwartier komt Dick met een opgelucht gezicht naar buiten. Het was het waard.

Dan gebeurt het, opeens uit het niets verrijst zich achter Dick een enorm zwarte gedaante en ik denk dat ik aan het hallucineren ben. De zee ruist flink en we zeilen met de zeilen over bakboord. We gaan hard. Ik schrik, Ik kijk nog eens goed en voor ik het besef zie ik het. Een BOEI!!!!! Ik geef een ruk hard stuurboord en een onverlichte boei scheert rakelings langs de romp. Woeshhhh….Ik kijk omhoog en het lijkt wel een flatgebouw! !@#*! Oefff….
Geschrokken gaan we even zitten……..dat scheelde zo goed als niks. We roepen wat krachttermen en verwensingen maar zijn vooral dankbaar voor de goede afloop. We besluiten Ida maar even niet in te lichten en rustig door te laten slapen.

Na een paar uur opperste concentratie wordt het langzaam licht. Gelukkig maar. Zonder goede elektronische ondersteuning en een stuurautomaat voorlopig even geen nachtzeilen meer voor mij.

Een prachtige zonsopgang volgt met over bakboord de Nederlandse wadden. Nog een paar uur zo door en we zijn er. Terschelling lijkt een stuk langer dan verwacht en om de zandbank tussen Terschelling en Vlieland vrij te varen moeten we nog een eind doorzeilen. Gelukkig is het bezeild hoewel het erg hoog aan de wind is. Om geen tijd en mijlen te verliezen willen we eigenlijk ook niet overstag. Doorknallen dus. Dick en ik hebben nu ruim 30 uur aaneengesloten gestuurd. Met de zeegang en zonder fatsoenlijke rust begint de vermoeidheid zijn tol te eisen.

Kleine irritaties volgen bij de onduidelijke betonning van Vlieland. Uiteindelijk vinden we het en varen tussen de eilanden door. We besluiten om tijd te winnen en laten Vlieland stuurboord liggen. We zeilen direct door naar Harlingen. We willen de Capella daar een kleine week achter te laten. Nu nog naar Heeg doorzeilen trekken we geen van allen.